Kutsneeuw.

'Leuk, winterweer.'
'Waarom?' Vraag ik iedereen.

'Dan is het zo mooi buiten, alles zo wit, ja, en het is ook zo romantisch. Rond de feestdagen, zo gezellig.'

Dit soort dingen bewijzen wederom dat ik toch vaak een andere visie heb op bepaalde situaties. Winter is niet leuk. Sneeuw is niet leuk. Tenminste, niet in Nederland.

Vooruit, de eerste dag is het leuk. Verse sneeuw, kinderen die spelen, kijken wie de mooiste sneeuwpop kan bouwen.
Wilde sneeuwbalgevechten. Een wandeling door het besneeuwde park.

Ja dat is allemaal best wel leuk en aardig. De meeste mensen die aan winter en sneeuw denken, denken aan een prachtig wit landschapje. Wat de meeste mensen echter vergeten, is de daaropvolgende week.

Na zo'n 2-3 dagen is het mooie witte landschap veranderd in een ijskoud parcour, met overal vieze bruin-witte, doorzichtige, verradelijk gladde smurrie. Om alleen al (over veiligheid niet eens gesproken) op je bestemming aan te komen is een uitdaging, door de kou, de ijzige wind die telkens je haar voor je ogen waait waardoor je niks ziet en bijna op je bek gaat als je even niet kunt zien waar het ijs ligt.

Bovendien kunnen Nederlands gewoon niet omgaan met sneeuw. Kilometers-lange files, auto-ongelukken, en over het Openbaar Vervoer al niet eens gesproken, want het hele bus-, trein-, en vliegverkeer is totaal ontregeld door alle ellende.

En in mijn opvatting is met je achterwerk op de natte smurrie belanden niet bepaald romantisch.

Dus, ik zeg NEE tegen de Nederlandse Winter.

Ik ga maar eens beginnen aan mijn winterslaap.
Fijne feestdagen alvast enzo.